In juni 2022 balanceerde ik twee keer op de grens tussen leven en dood
Dat moment heeft mijn leven veranderd.
Niet alleen als vrouw en moeder, maar ook in hoe ik kijk naar gedrag, ontwikkeling en veiligheid.
Pas daarna begon ik te begrijpen wat mijn lichaam al veel langer wist.
Ik dacht dat ik goed voorbereid was
In juni 2022 was ik 39 weken zwanger. Aan de buitenkant leek ik goed voorbereid. Ik had gelezen, nagedacht en gesprekken gevoerd. In mijn hoofd wist ik wat ik wilde en wat belangrijk voor me was. Ik vertelde mezelf dat ik de bevalling ging rocken.
Maar mijn lichaam vertelde iets anders. Ter voorbereiding volgde ik een hypnobirthingtraining en keek ik positieve geboortevideo’s. Dat hoorde helpend te zijn. Toch merkte ik dat mijn lichaam hier niet in kon ontspannen. Tijdens het kijken trok mijn spanning op. Mijn schouders gingen omhoog, mijn ademhaling werd oppervlakkiger en er kwamen emoties op die ik niet goed kon plaatsen. Ook zonder duidelijke aanleiding bleef mijn lijf onrustig. Dat begreep ik toen nog niet.
Je kunt alles rationeel op orde hebben, terwijl je lichaam iets anders vertelt.
Mijn lichaam wist iets wat ik nog niet begreep
Pas later leerde ik dat ons lichaam ervaringen opslaat. Niet als herinneringen die je bewust kunt navertellen, maar als lichamelijke reacties in het zenuwstelsel. Tijdens een zwangerschap kunnen die reacties opnieuw actief worden. Niet omdat er nu gevaar is, maar omdat het lichaam iets herkent.
Bij mij bleek dat samen te hangen met mijn eigen geboorte. Die ervaring had mijn zenuwstelsel geleerd om alert te zijn. Met mijn hoofd wist ik dat ik veilig was, maar mijn lichaam reageerde sneller dan mijn denken. Ik voelde dat als een voortdurende waakzaamheid, alsof mijn lijf zich al voorbereidde op iets wat nog moest komen.
Toen alles uit mijn handen viel
Toen het woord zwangerschapsvergiftiging viel, kantelde alles. Wat ik tot dan toe met mijn hoofd had gedragen, kon mijn lichaam niet langer volhouden. Niet alleen praktisch, maar ook vanbinnen viel de controle weg. Mijn lichaam nam het over, precies op het punt waarop ik het zelf niet meer kon dragen.
De bevalling kwam en Duuk werd geboren. Ik hoorde hem huilen en voelde liefde, opluchting en verbinding. Tegelijk was het kwetsbaar en breekbaar, alsof alles op losse schroeven stond. En kort daarna ging het mis.
Op de grens
Mijn lichaam raakte in crisis. Wat er precies gebeurde, weet ik niet meer volledig. Ik herinner me flarden: gezichten, stemmen, licht. Het gevoel dat ik weggleed en geen grip meer had op wat er gebeurde. Mijn lijf nam het over.
Ik heb afscheid genomen. Van Sven. Van mijn pasgeboren zoon. Ik balanceerde twee keer op de grens tussen leven en dood. Twee bijna-doodervaringen.
Mijn lichaam moest herstellen van iets levensbedreigends. Mijn hoofd probeerde te begrijpen wat er was gebeurd. En mijn hart voelde alles tegelijk: dankbaarheid, verdriet, angst en liefde. Het was te veel om in één keer te bevatten.
Wat me bleef bezighouden, was Duuk. Hij was net op de wereld gekomen en zijn begin was intens geweest. Niet zacht. Niet rustig. Ik voelde, zonder het te kunnen uitleggen, dat dit betekenis had. Niet als probleem, maar als ervaring die ergens was opgeslagen.
Wat niet wordt gezien, blijft zich herhalen.
Waar Jouw Imprint is ontstaan
Ik kon dit niet naast me neerleggen en begon te zoeken. Niet in de gebruikelijke adviezen, maar daar waar lichaam, ervaring en ontwikkeling samenkomen. Pre- en perinatale psychologie kwam op mijn pad. Geboortepatronen, hechting en de werking van het zenuwstelsel. Ik begon te begrijpen hoe vroege ervaringen zich vastzetten, hoe het lijf onthoudt wat het hoofd vergeet en hoe gedrag, nabijheid en regulatie daarmee verweven zijn.
Wat eerder kennis was, werd nu doorleefd. Ik zag hoe mijn eigen lijf alert bleef en hoe ik daarin iets anders kon leren: reguleren, vertragen en afstemmen. Niet door niets te doen, maar door anders te doen. Door niet te forceren, maar ook niet weg te kijken. Door te werken met wat zich liet zien, in mij en in mijn kind. Door bewust te worden van wat mijn lijf me vertelde en hoe ik daar zorg voor kon dragen.
Deze periode heeft me veranderd. In hoe ik moeder ben. In hoe ik kijk naar gedrag. In hoe ik aanwezig ben bij anderen. In dit samenspel van ervaring, zoeken, leren en voelen ligt een deel van waar Jouw Imprint is ontstaan. Niet als concept, maar als geleefde werkelijkheid.
Gedrag vertelt een verhaal. En dat verhaal begint vaak eerder dan we denken. Omdat ik weet hoe het is om alles met je hoofd op orde te hebben, terwijl je lijf iets anders vertelt. En hoe belangrijk het is dat daar ruimte voor komt.
Even iets luchtigs
Mensen die me echt goed kennen, weten dat ik:
- dol ben op een goede latte met een klein chocolaatje erbij
- minstens één keer per maand alleen naar de sauna ga
- het liefst buiten wandel om mijn hoofd leeg te maken
- mijn zoontje mijn grootste leermeester is
- liever één diep gesprek heb dan tien oppervlakkige
En nu jij
Misschien heb je dit gelezen omdat iets in jouw verhaal resoneert. Omdat je voelt dat gedrag meer vertelt dan wat zichtbaar is. Of omdat je lijf iets weet waar je hoofd nog geen woorden voor heeft.
Als je wilt, nodig ik je uit om jouw verhaal te delen.
Ik lees het met aandacht en reageer op werkdagen binnen 24 uur.